صعود مقتدرانه تیم ملی ایران به جام جهانی تبریک می گوییم

در شامگاه روز چهارشنبه 29 خرداد ماه سیاره مشتری درحالت مقارنه با خورشید قرار می‌گیرد در این حالت این سیاره به نزدیکترین فاصله خود از خورشید خواهد رسید.

در این پدیده سیاره مشتری از پشت لبه جنوبی خورشید عبور خواهد کرد از این رو این مقارنه به دلیل نور خورشید غیر قابل رویت است.

مشتری پنجمین سیاره نزدیک به خورشید و اولین غول از چهار غول گازی است. مشتری بزرگترین سیاره منظومه شمسی بوده و جرم آن از تمام سیارات دیگر بیشتر است. این سیاره دارای 63 قمر ‌است که 16 ماه آن قطری بیش از 10 کیلومتر دارند. آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو از جمله 4 قمر بزرگ سیاره مشتری به شمار می‌رود.

اختر فیزیکدانان دانشگاه سانتیگو دی کامپوستلای اسپانیا با همکاری رصدخانه بیوراکان ارمنستان، ستاره‌ای با درخشش پایین را کشف کردند که جرقه‌ای بسیار قوی از خود ساطع می‌کرد به طوری که جرم‌ کیهانی ظرف 160 ثانیه تقریبا 15 برابر شفاف‌تر شد.

 ستاره WX UMa بخشی از مجمع‌الکواکب دب اکبر است و 15.6 سال نوری از زمین فاصله ‌دارد.

این جرم کیهانی در سیستمی دو ستاره‌ای واقع شده که ستاره دوم تقریبا 100 برابر شفاف‌تر است، به جز زمانی که WX UMa جرقه‌هایش را منتشر می‌کند.

این ستاره چندین بار در سال جرقه‌هایی را از خود ساطع می‌کند اما هیچ یک از آن‌ها به اندازه جرقه اخیر قوی نبوده است.

به گفته دکتر واختانگ تامازیان (Vakhtang Tamazian )، این جرقه به حدی قوی بود که نوع طیفی ستاره‌ را تغییر داد و آن را از نوع M به نوع B رساند؛ به عبارتی دیگر، دمای آن از دو هزار و 800 کلوین به شش یا هفت برابر این عدد رسید.

به طور کلی، ستارگان نوع M دارای دمای سطحی بین دو هزار تا سه هزار و 700 درجه کلوین هستند در حالی که دمای سطحی ستارگان نوع B بین 10 هزار تا 33 هزار درجه کلوین است.

دانشمندان هنوز علت وقوع این جرقه‌ها را نمی‌دانند، اما تامازیان امیدوار است با مطالعه این نمونه قدرتمند و جرقه‌های دیگر در سیستم‌های دو ستاره‌ای، وی و همکارانش بتوانند اطلاعات بیشتری را در خصوص وضعیت‌های متغیر و همچنین فرایندهای فیزیکی تکامل‌دهنده ستارگان، به دست آورند.

گروهی از اخترشناسان اعلام کرده‌اند قصد دارند تا وزن خرده کهکشانی را که رکوددار کوچک‌ترین کهکشان شناخته شده عالم است اندازه بگیرند؛ اندازه‌گیری که می‌تواند درک فیزیک‌دانان از ماده تاریک را بهبود بخشد.

بر اساس نتیجه مطالعه جدیدی که در شماره اخیر مجله Astrophysical Journal به چاپ رسیده ؛ با گروهی مشتمل از تنها 1000 ستاره، جرم این کهکشان پَر وزن به نام Segue 2 تنها به اندازه‌ای است که فقط ماده تاریک می‌تواند همچون چسب اجزای آن را در کنار هم نگاه دارد.

با استفاده از توان تلسکوپ‌های دوقلوی کک در نوک قله کوه مائوناکی هاوایی، محققان توانسته‌اند تا جرم چند ده عدد از سنگین‌ترین ستارگان این کهکشان را تعیین کنند. درکمال تعجب، یافته‌های آنان نشان می‌دهد که تمام این ستارگان ده‌ها مرتبه سبک‌تر از چیزی هستند که انتظار می‌رود. هاله‌ای از ماده تاریک -ماده‌ای نامرئی که تنها از روی اثرات کشش گرانشی خود قابل شناسایی است و به عقیده دانشمندان بیش از 80 درصد جرم جهان را تشکیل داده است- آن چیزی است که کهکشان Segue 2 را در کنار هم نگاه می‌دارد و باعث می‌شود تا این مجموعه به عنوان یک کهکشان، و نه صرفا یک خوشه ستاره‌ای طبقه‌بندی شود.

کهکشان Segue 2 که نخستین بار در سال 2009 / 1388 و طی پروژه نقشه‌برداری دیجیتال آسمان اسلون کشف شد، یکی از کم‌نورترین کهکشان‌های شناخته شده نیز به شمار می‌رود؛ و درخشش خروجی آن تنها به اندازه 900 خورشید است. برای اینکه درک بهتری از میزان کم‌نور بودن این کهکشان داشته باشید، کهکشان راه شیری ما با درخشش معادل 20 میلیارد خورشید در حال نورافشانی است.

نظریات اخترشناسی وجود کهکشان‌های کم‌حرارتی مانند Segue 2 را پیش‌بینی کرده بودند، اما تا همین اواخر خبری از این کهکشان‌ها نبود. این کشف همچنین می‌تواند درک ما را از نحوه شکل‌گیری کهشکان‌ها در سراسر کیهان بهبود بخشد، و همچنین بیانگر این است که ماده تاریک همانطور که پیش‌بینی‌ها نشان می‌دادند در دسته‌هایی به صورت هاله وجود دارد.

البته اخترشناسی همچون جیمز بولاک و گروهش معتقدند که Segue 2 در واقع تنها یکی از بی‌شمار کهکشان اقماری است که به دور کهکشان راه شیری در حال گردش هستند و تنها منتظرند تا توسط اخترشناسان کشف شوند. وی می‌گوید: «این کشف می‌تواند تنها به مثابه نوک کوه یخی باشد که بخش اعظم آن زیر آب پنهان شده است. شاید هزاران سیستم کم جرم (کهکشان کوتوله) در حال گردش به دور کهکشان ما باشند، که خارج از توانایی شناسایی ما قرار دارند.»

ستاره شناسان اعتقاد دارند که بهترین راه پیدا کردن زندگیهای فرازمینی بررسی گرمای تولید شده توسط سایر تمدنها به وسیله یک تلسکوپ بزرگ است.

برهمین اساس، این طیف از دانشمندان پروژه خصوصی را راه اندازی کرده اند تا یک تلسکوپ 76 متری را به نام Colossus به معنای عظیم الجثه بسازند.

اندازه دهانه این تلسکوپ بیش از دو برابر تمام لنزهایی است که درحال حاضر وجود دارد.

این تلسکوپ می تواند شهرها و یا سایر نشانه ها از حیات فرازمینی را تا فاصله 70 سال نوری دورتر از زمین رصد کند.

انتظار می رود این تلسکوپ ظرف 5 سال با هزینه 1 میلیارد دلاری توسط کنسرسيوم کلاسوس ساخته شود.

جف کوهن ستاره شناس موسسه ستاره شناسی دانشگاه هاوایی گفت: اگر یک سرمایه گذار منابع مورد نیاز را در اختیار ما بگذارد ساخت این تلسکوپ بزرگ ظرف 5 سال امکان پذیر است.

این تلسکوپ از فناوری آینه باریک استفاده می کند تا هزینه ها را کاهش دهد اما هنوز تاریخی برای آغاز این پروژه اعلام نشده است.

کوهن اظهار داشت که احتمال دارد این تلسکوپ در مکزیک نزدیک دانشگاه ملی مکزیک که بخشی از این تحقیقات است، ساخته شود.

وی افزود که این تلسکوپ می تواند گرمای محلی را که ممکن است نشانه حیات فرازمینی باشد را تشخیص دهد.

این فرضیات درحالی است که ستاره شناسان به رغم جستجو طی دهه های متمادی، هرگز هیچ نشانه قطعی از وجود حیات فرازمینی به دست نیاورده اند.

آنها همواره به سیگنالهای دریافتی توجه داشتند اما توجه کردن به این سیگنالها و تصور دریافت آنها در شرایطی است که حیات فرا زمینی موجود داشته باشند و این بیگانگان اقدام به ارسال سیگنال کنند و ما توانایی تفسیر آنها را داشته باشیم.

پروژه Colossus ریسک خطرناک محسوب نمی شود چرا که این پروژه یک گیرنده منفعل است که فضا را بدون فاش کردن محل خود، جستجو می کند.

تصاویر تهیه شده توسط فضاپیمای کاسینی نشان می‌دهد، چهارمین قمر بزرگ سیاره زحل احتمالا دارای اقیانوس های زیر سطحی است.

 درحالیکه ناسا با استفاده از تلسکوپ کپلر در جستجوی حیات احتمالی در سیارات بیگانه است، قمر کوچک زحل در منظومه شمسی با یافتن نشانه هایی از آب می تواند میزبان حیات احتمالی باشد.

تصاویر تهیه شده توسط فضاپیمای کاسینی از قمر دیون نشان می دهد، گوی یخی در حال چرخش در مدار زحل احتمالا دارای اقیانوس های زیر سطحی است.

این کشف از طریق یک جریان ضعیف ذرات سرچشمه گرفته از سطح دیون حاصل شده است؛ آنالیز جریان ذرات نشان می دهد که دیون کمتر از انسلادوس فعال است.

دیون تنها قمر زحل محسوب نمی شود که فضاپیمای کاسینی نشانه هایی از احتمال وجود آب را در آن مشاهده کرده است؛ پیش از این قمر انسلادوس دارای آتشفشان یخی است و در قمر تیتان هم نشانه ای از رودخانه ای بطول 320 کیلومتر مشاهده شده است.

 این کهکشان فقط یکهزار ستاره دارد و ماده تاریک آنها را کنار هم نگه داشته است. کوچکترین کهکشان کائنات در لبه راه شیری یعنی در فاصله 114 هزار سال نوری از خورشید ما قرار دارد.

این کهکشان که Segue 2 نام دارد، در سال 2009 به عنوان بخشی از "بررسی عظیم آسمان دیجیتال اسلوان" کشف شد. این کهکشان کوچک که کم نورترین کهکشان کائنات است، نور خروجی اش، 900 برابر خورشید است.

برای مقایسه باید گفت: راه شیری 20 میلیارد برابر درخشان تر از خورشید است و همین کم نوری، اندازه گیری و بررسی های کوچک ترین کهکشان را دشوار کرده است.

اندازه گیری این کهکشان کوتوله توسط دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا- ایروین با استفاده از رصد خانه W M Keck انجام و نتایج آن در نشریه The Astrophysical منتشر شده است.

این یافته ها شواهد وسوسه انگیزی در مورد اینکه چگونگی شکل گیری اولیه آهن، کربن و دیگر عناصر کلیدی برای حیات انسان ارائه می کند. اما اندازه و وزن Segue 2 مهمترین جنبه های خارق العاده آن هستند.

"جیمز بلولاک" یکی دیگر از پژوهشگران این پروژه گفت: یافتن کهکشانی به کوچکی Segue 2 مانند یافتن یک فیل به کوچکی یک موش است.

ستاره شناسان سالیان سال به دنبال این نوع کهکشانهای کوتوله می گشتند و مدتها پیش بینی می شد که این اجرام اطراف راه شیری وجود دارند. اما ناتوانی محققان در یافتن حتی یک کهکشان کوتوله به یک راز بزرگ منجر شد و موجب شد دانشمندان فکر کنند شاید شناخت و درک نظری آنها از شکل گیری ساختاری در کائنات ناقص بوده است.

وجود Segue 2 که مانند ماهواره ای برای کهکشان ما محسوب می شود می تواند رصد نوک یک کوه یخی شاید با هزاران منظومه کم جرم باشد که درست فراتر از توانایی ما برای تشخیص آنها است.

دانشمندان می گویند Segue 2 قطعا یک کهکشان است و یک خوشه ستاره ای نیست. ستاره های این منظومه توسط ماده تاریک کنار هم حفظ شده اند. بدون این ماده تاریک که مانند یک چسب کهکشانی عمل می کند هیچ منظومه ستاره ای نمی توانست یک کهکشان تلقی شود.